Het verhaal van Mike: Mijn grote wens is “Huisje, boompje, beestje”

Mijn naam is Mike Dekker, ik ben 27 jaar oud en woon sinds 2009 binnen Zorggroep Hilzijn. Toen ik zes was heeft mijn moeder uitgelegd dat ik anders was dan andere kinderen. Artsen hebben in de jaren er na vast gesteld dat ik prematieve autisme en borderline heb. Zo heb ik moeite met concentratie en was ik soms agressief. Door trainingen te volgen is dit enorm verbeterd. Van agressie heb ik, mede doordat ik de laatste jaren beter in mijn vel zit, geen last meer.

Als kind was het lastig, dit heeft er toe geleid dat ik op mijn elfde in verschillende internaten en woonvormen heb gewoond. Nergens vond ik echt mijn draai. Ook niet binnen Zorggroep Hilzijn in het eerste jaar. Ik was het vertrouwen in de mensheid kwijt. Langzaam kwam dit weer terug doordat er begeleiders en een vriend waren die me stap voor stap vooruit hebben geholpen. Ik zag dat er mensen waren die me oprecht wilde helpen. Nog steeds voel ik bij deze personen een grote vriendschapsband. Door veel praten, aandacht, knuffelen (vooral door Hilde de directrice). Het fijne vond ik dat er geluisterd werd naar wat ik zelf voelde. I.pv. te zeggen wat ik allemaal niet goed deed kreeg ik complimentjes over dingen die wel goed gaan.

Ze zijn met mij aan de slag gegaan op het gebied van structuur, dag-nacht-ritme, persoonlijke hygiëne, omgang met anderen en het samenleven in een groep. Ik vind het nog steeds niet heel prettig om met andere mensen samen in een huis te wonen, maar ik heb hier wel mijn draai in kunnen vinden . Ik heb geleerd me sociaal op te stellen, af te schakelen en me even terug te trekken i.p.v. te ontploffen. Hilzijn werkt aan de hand van acht domeinen zoals o.a. dagbesteding en wonen. Als dagbesteding heb ik sinds kort een vrijwilligersfunctie. Ik zorg voor de post en het oud papier binnen het bedrijf.

Hilzijn heeft me de laatste jaren klaargestoomd om zelfstandig te worden. Mijn grote wens is om net als iedereen ” huisje, boompje, beestje” te hebben. Ik weet zeker dat dat gaat lukken als ik zo door ga.

Het verhaal van Anita: “Ik heb binnen Hilzijn mijn rust en mijn plek gevonden”

Mijn naam is Anita. Ik woon sinds drie jaar met mijn dochters binnen Zorggroep Hilzijn.  In mijn jeugd is aan het licht gekomen dat ik anders was. Nooit is hier een duidelijke diagnose aan gekoppeld. Als eenentwintig jarige begonnen de problematieken erger te worden en heb ik veel te maken gehad met psychiaters en maatschappelijk werk. Pas toen ik midden dertig was en door omstandigheden met mijn twee dochters op straat kwam te staan, is er bij de crisisopvang een diagnose gesteld door een arts. Ik bleek o.a. borderline, add en PTSS te hebben.

Daar sta je dan met je diagnose, met je twee kleine kinderen in een crisisopvang. Jeugdzorg was in beeld en gaf aan dat dit geen goede woonsituatie was voor mijn dochters. Wat nu? Mijn wereld was helemaal in elkaar gestort. Via, via hoorde ik van Zorggroep Hilzijn. Ik heb gebeld en mocht meteen op gesprek komen. Ik werd letterlijk en figuurlijk met open armen ontvangen. Eindelijk had ik weer een huis en zag ik de onze toekomst weer rooskleurig in. Langzaam kreeg ik mijn eigenwaarde weer terug. Ik kreeg weer het gevoel dat ik er mocht zijn. Van een agressieve, impulsieve vrouw veranderde ik naar een zorgzame moeder. Ik vind het fijn dat Hilzijn naar mijn totale plaatje kijkt en niet alleen naar mijn diagnose. Ze kijken naar mijn woonsituatie, vrije tijd, gezingsleven, dagbesteding en mijn hele sociale netwerk.

Mijn kinderen zitten in het dorp op school en doen het super goed. Ik zelf heb het geluk in de liefde gevonden en kijk vooruit in plaats van achteruit. Dankzij Zorggroep Hilzijn hebben en ik mijn dochters eindelijk onze rust en onze plek gevonden. Wij zijn gelukkig!